Kankerzooi!

Appeltje - eitje spreken we af 28 Januari 2020 Ik moet me om even voor 12 uur melden bij de receptie van het ziekenhuis. Lachend en grappend komen we het ziekenhuis binnen en nemen we plaats in de wachtruimte. Het is een standaard ingreep onder plaatselijke verdoving. Ze plaatsen een soort kastje op de spier onder mijn sleutelbeen. Dit is handig voor het geven van de chemo’s, dan hoeven ze niet telkens in een van de aders te prikken. Ik heb heel kort op internet gezocht, maar trek al snel de conclusie dat het een eenvoudige ingreep is. Ik ga me hier niet druk over maken, besluit ik. De arts komt kennis maken en legt uit wat hij gaat doen. De kanker zit? uh rechts ... oké dan komt de port-a-cath links. Hij wijst aan waar het komt en tekent met een zwarte stift een lijntje waar ze een sneetje maken. Aan het kleine kastje zit een slangetje dat zo - hup - de ader in gaat. Heel soms gaat dat niet en dan moeten ze het slangetje in een bloedvat in de hals doen. Dit komt bijna nooit voor, v...

LACHEN EN EEN DUIM OMHOOG De dagen na de uitslag van Dr. Dols kom ik erachter hoe gespannen ik eigenlijk ben geweest. Ik heb echt overal spierpijn .... Bijzonder is dat ik mensen om mij heen vertel dat het allemaal meevalt en dat Robert heel ernstig verteld dat het echt mis is. Hij is geschrokken van de grote tumor en ik ben heel opgelucht dat ik niet helemaal vol kanker zit ... en dat ik, in ieder geval voorlopig, nog niet dood ga.  15 januari de CT-geleide punctie Ik heb even heel kort op het internet gekeken wat het ongeveer inhoud en me vooral gericht op de 'het valt reuze mee-berichten'. Dat kan echt!! Een soort filter in mezelf die alle negatieve reacties nog voordat ze tot me doordringen deleten. Ik zie het positief en vertel mezelf dat het allemaal wel mee zal vallen. Mocht het uiteindelijk toch tegenvallen, zo realistisch ben ik dan ook wel weer, dan zie ik dat op het moment zelf wel.  Als ik op het ziekenhuisbed richting het CT apparaat ga voor de ingreep zijn er ver...

 WAT WERKT VOOR MIJ EN WAT NIET     😵 Ik ben nog vergeten te vertellen over wat ik vorig jaar deed tussen de uitslag op 23 december en de scans op 30 en 31 december. Ik had bedacht dat ik op het internet zou gaan zoeken naar verhalen over kanker. Echt, mocht je ooit in een situatie als deze terecht komen ...  Ik had me dus aangemeld op een lotgenoten kankergroep, waarschijnlijk om rust te vinden. Soort van geruststelling, het komt allemaal goed, niks aan de hand, maak je geen zorgen, enzovoort. Ik geef toe, een beetje naïef om te denken dat in zo\"n groep alleen maar mensen zouden zitten waarmee alles goed gekomen is, maar goed dat had ik bedacht en op dat moment leek het een goed idee. NOT!!! Ik lees daar dus echter de verschrikkelijkste verhalen over terugkerende kanker, vreselijke uitzaaiingen, opgegeven familieleden, second opinions waar je diep van in de stress raakt ... De ene nog erger dan de andere. Ik zak zo regelrecht met grote snelheid de put in ... Al na...

 MANTRA: ME ZORGEN MAKEN VOEGT NIETS TOE  We gaan die middag naar het Noorden om daar de jaarwisseling door te brengen. Ik kan het hele gedoe vrij goed van me afzetten. Binnen no-time hebben Daniëlla en ik een modus gevonden om hier mee om te gaan. HUMOR ... We maken de ene foute grap na de andere en komen echt niet meer bij van het lachen. Ik zoek op internet een mooie blonde pruik uit voor straks. Grote blonde soort van porno krullen... We zien het helemaal voor ons. Ik grap tegen Robert dat ik die dan opzet tijdens de seks en dat hij dan een beetje vreemd kan gaan... De tranen rollen ons over de wangen. Bij Robert inmiddels ook, maar hij vindt het helemaal niet grappig. Voor hem is dit nog een brug te ver. Hij snikt dat hij het echt niet leukt vindt. We beloven ons in te houden.  We vieren de jaarwisseling en ook nu voel ik de onzekerheid branden ... zal ik er volgend jaar nog bij zijn? Is dit misschien mijn laatste jaarwisseling? Woesj, weg met die gedachte... De fysi...

VOOR DE DIAGNOSE, NA DE DIAGNOSE Ik denk terug naar de zalige onwetendheid van voor de 23e december ... De kanker was er toen al wel, maar ik wist nog van niks ... Wat een onbezorgd leuk leven was dat ... en ik maar denken dat ik zorgen had toen. Echt niet!!! Een tumor van deze grootte doet er jaren over om zo groot te worden. Borstkankercellen delen zich 1x in de 200 dagen ... Dus het begint met 1 celletje dat van het padje raakt ... naar 2 .... naar 4 .... naar 8 ... naar 16 ... naar 32 ... Naja we snappen best waar dat naar toe gaat ... We vertellen het op de dag van de uitslag meteen aan de kinderen. Ook de familie brengen we dezelfde dag of de dag erna op de hoogte. Het lastigste vind ik dat je een soort van bom gooit, maar dat je niet kunt vertellen hoe ernstig het is ... Aan de andere kant, deel je dan ook de onzekerheid, ik weet het ook niet.  De kerst breng ik half huilend door. Me bij ieder mooi moment afvragend of ik er volgend jaar nog bij zal zijn. Last christmas krijg...

 23 december 2019 DE UITSLAG...     Ik ben helemaal niet gespannen. We zijn aan het werk in de ruilwinkel en ik ben van plan om even op en neer te rijden naar het ziekenhuis om te horen dat alles goed is en om te bespreken wanneer de bobbel verwijderd gaat worden. Robert is bezig met lampen ophangen en ik wil graag dat hij daar mee door kan gaan. Ik laat weten dat ik even naar het ziekenhuis ga. Mijn collega Jeannette kijkt ons verbaasd aan. "Gaat hij niet met je mee?" ze knikt naar Robert. "Je moet niet alleen gaan, hoor!" Wij kijken elkaar aan. "Ik ga wel mee", zegt Robert en hij legt zijn gereedschap aan de kant. Samen gaan we op weg naar het ziekenhuis. Daar is het echt vreselijk druk! De hele wachtkamer zit vol.  We gaan samen aan een tafel zitten, Ik blader wat in tijdschriften en Robert kijkt op zijn telefoon of de makelaar nog iets interessants te koop heeft in het Noorden. Er staat een stuk land in de buurt van Onstwedde en dat ziet er wel heel le...

TOCH MAAR AAN DE BLOG .....  Ik denk er al maanden over na .. zal ik gaan bloggen .... of niet .... en waar? en hoe? Omdat ik er echt de ballen verstand van heb en het niet echt kan overzien, schuif ik het gewoon weer opzij en maak ik mijn aantekeningen in een notitie op mijn telefoon. Die kopieer en plak ik dan in de Kankerzooi-app waar ik veel kennissen en vrienden en familie aan toegevoegd heb ... Klinkt wat omslachtig en dat voelt ook wel een beetje zo ... Maar dat bloggen lijkt me zo ingewikkeld en ik ben een beetje klaar met ingewikkelde dingen ... Tenminste dat dacht ik tot een uurtje geleden. Ik doe het toch!! Maarrrr hoe pak ik dat aan?  Ik ga het volgende doen ... dit avontuur is ergens half december 2019 begonnen ... Ik ga beetje bij beetje alles wat ik sindsdien heb geschreven, hier in een blog gieten...  nou dat dus! DAT IK DAT NIET EERDER GEVOELD HEB Ik lig in bed en voel ineens een bobbel in mijn rechter borst. Hij voelt echt heel groot en ik snap niet dat ...